Start > Roemenië reis > Roemenië reis 2009 > Zondag 18 januari 2009

Zondag 18 januari 2009

Om 9.00 uur zou de dienst beginnen, dus we moesten haast maken, ik, omdat ik 9.30 uur gewend ben, maar zeker ook Edwin die pas om 18.15 z'n huis in Pernis verlaat om naar Gods huis te gaan... Hoe ook, vandaag, op zijn verjaardag, zal hij als grootste geschenk daarvoor, zo'n vijf uren in de kerk doorbrengen... Mij was gevraagd iets te zeggen die morgen, omdat gasten nu eenmaal in deze streken de uitnodiging krijgen een Woord van de Heer te delen met degenen die hen gastvrijheid verlenen. Emil, de oudste(gehandicapte) zoon van de Hanuseacs, zou mij vertalen. Hij dacht dat ik niet meer dan een enkel woord wilde zeggen, ik dacht dat er van mij een predikatie werd verwacht. Dus toen mij om half elf het woord gegeven werd (nadat ik op de wc nog een sms'je had verstuurd naar jullie, die in de kerk waren verzameld) vroeg ik iemand de Schriftlezing te doen en hield ik een overweging n.a.v. Mattheüs 4:1-11 die tot ongeveer kwart over elf aanhield. In Pernis een misdaad, maar hier ging iedereen er eens goed voor zitten... Daarna liep de dienst nog door tot over twaalven!

En ook de avonddienst, die om 18.00 begon wist van geen ophouden: een tweetal sprekers gaven getuigenissen en zeker de ene (een ex-boxer van een omvang waar je u tegen zegt) hield de gemeente zeker een dik uur bezig en dat terwijl hij pas tegen half acht het woord kreeg. Bovendien zat die avond de kerk stampvol met allemaal jonge gezinnen met vele kleine kinderen, maar ze hebben geen moment ervan (althans uiterlijk gezien) blijk gegeven dat het ook wel ietsjes minder kon. Ook in de andere kerk waar Edwin naartoe was gegaan met Daniël zaten meer dan duizend mensen ruim twee uur bij elkaar. Toen ik later bij Carmen navraag deed naar deze dingen die aan Pernis begin jaren '50 deden denken (stampvolle galerijen bijv.) vertelde zij dat de gemeenschap zeer hecht is met elkaar. Op maandagavond is er Bijbelstudie, op dinsdagavond gebed, op donderdagavond weer gebed, vrijdagavond kooroefening (er wordt voortreffelijk gezongen tijdens de diensten) en op zaterdagavond een uitwisselingsprogramma voor jongeren met andere gemeenten. Kortom, het hele leven staat in het teken van de geloofsgemeenschap en voor zover ik het kan bezien is dat ook in de huizen het geval. In deze zin zijn de Roemenen die wij hier ontmoeten rijk en wij arm (en is het nodig dat zij jaarlijks ons moeten bezoeken met hun geloofsenthousiasme en gemeenschapszin). Dat deze gemeenschappen groeien is dan ook niet meer verbazingwekkend. Dit jaar werden er zestig mensen gedoopt (op hun geloof).

Tussendoor werd overigens ook de verjaardag van Edwin gevierd (met een speciale taart en met een Roemeens verjaardagslied) en genoten we van een heerlijke maaltijd en een gezellige zondagmiddag en avond (waar al een stukje van de film te zien was die van deze reis gemaakt is). Over enen gingen we naar bed, nadat Carmen nog een intens gesprek met Edwin had gevoerd waar hij nog lang aan zal terugdenken...